«

»

apr 05

Bericht afdrukken

empathie; je inleven in je kind

 

Over het algemeen zijn de geleerden het erover eens dat vrouwen meer empatisch zijn dan mannen. Volgens psychologen en hersenonderzoekers komt dat door een verschil in de hersenen. Onlangs stond in een artikel in de Trouw dat mannen die meer zorgen voor hun kinderen, ook meer empatisch zijn naar hun kinderen. Zorgende mannen kunnen zich beter inleven in de behoeften van hun kinderen. En vrouwen zijn dus ook meer empatisch omdat ze (over het algemeen) meer zorgen voor de kinderen, meer tijd met hun doorbrengen en dus eerder de behoeften van kinderen aanvoelen. Empathie is aangeboren, maar kun je ook ontwikkelen.

empathie; je inleven in je kindevenwicht

Als een stel samen is, is er een soort van evenwicht. De moeder is meer gericht op de ander, de vader is meer gericht op zichzelf. Het ene is niet beter dan het andere. Een gezonde persoonlijkheid heeft die twee gerichtheden in zich verenigd. Als ouders gaan scheiden kan dat evenwicht zoek raken. Dat wordt vaak zichtbaar wanneer er een nieuwe partners in het spel komen.

De nieuwe vriendin

In mijn ervaring hebben mannen sneller een nieuwe vriendin en introduceren die ander ook sneller in het leven van hun kind. En dan ook vaak meteen helemaal. Vrouwen zijn daarin terughoudender en ik heb de indruk dat dat komt omdat vrouwen toch gevoeliger zijn voor de effecten die dat heeft op kinderen. Vrouwen voelen eerder aan wanneer kinderen in de war raken door een nieuwe partner, wanneer ze zich aan de kant gezet voelen of geen tijd krijgen om aan de nieuwe situatie te wennen. Mannen verliezen zich eerder in hun nieuwe relatie; zij zijn dol op de nieuwe vriendin en gaan er dus vanzelfsprekend vanuit dat de kinderen dat ook zijn. Of, ook al zijn kinderen niet dol op de nieuwe vriendin, dan vragen vaders eerder van hun kinderen dat zij zich aanpassen aan de nieuwe situatie.

Moeder gaat, vriendin komt

Een voorbeeld uit mijn praktijk. Een stel heeft twee maanden geleden besloten om te gaan scheiden omdat de man verliefd is op een ander. Het is hen gelukt om alle financiële zaken snel te regelen en de moeder betrekt twee maanden na de scheidingsmelding met de kinderen in een nieuwe woning. De vader blijft in het huis wonen. Als de moeder weg is, trekt de nieuwe vriendin bij vader in. De eerste keer dat de kinderen na de verhuizing bij hem komen is de nieuwe vriendin er. De ouders spreken co-ouderschap af en als de vader moet werken vangt de nieuwe vriendin de kinderen op. Zou dit goed gaan?

Dan mag je niet mee op vakantie

Een ander voorbeeld uit de krant. Een puberzoon wil niet meer op vaste tijden om het weekend naar zijn vader omdat zijn vriendin daar altijd is. Hij wil komen, wanneer hij daar zin in heeft. De reactie van de vader is dat zoonlief niet met hem op vakantie mag, als hij niet meer om het weekend komt. De moeder kan het niet over haar hart verkrijgen om haar zoon alleen thuis te laten en zegt haar eigen vakantie af.

Hoe zou het voelen?

De kunst is om je in te leven in hoe het voor kinderen voelt als er een andere vrouw de plaats inneemt van de moeder. Als het te snel gaat kunnen kinderen hier volledig van in de war raken. Hier is het nodig dat je je inleeft in de behoeften van je kinderen en je eigen behoeften opzij schuift. Wacht, geef je kinderen de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en geef hen een stem in het waar, wanneer  en hoe lang ontmoeten van een nieuwe partner. En weet, vaak lijkt het in eerste instantie dat kinderen er helemaal geen moeite mee hebben. Zij zijn geneigd om te kiezen voor het geluk van de ouder.

Mijn eigen familie

Piet is familie en een paar jaar geleden gescheiden. Ik heb een goede band met zijn ex-vrouw.  Piet woont in de woning waar de kinderen zijn opgegroeid. Onlangs was ik daar uitgenodigd. Op het moment dat ik binnenkwam stond Piet’s nieuwe vriendin in de keuken te koken. Mijn eerste instinctieve gevoel: ‘jij hoort hier niet, dit is de keuken van Piet’s ex”. En dan te bedenken dat Piet voor mij ‘maar’ familie is, ik nooit in dat huis gewoond heb, ze al drie jaar uit elkaar zijn en ze zich allebei beter voelen dan tijdens hun huwelijk. En toch komt bij mij dit basale gevoel naar boven. Kan je nagaan hoe dat voor kinderen moet zijn….

Rutten & Marianne Mediation/Echtscheiding Nijmegen
FacebookTwitterGoogle+LinkedInRSS

Permanente koppeling naar dit artikel: https://echtscheidingnijmegen.nl/samengestelde-gezinnen/empathie-je-inleven-in-je-kind.html

2 reacties

  1. P.Platypus

    Hi Marriane,
    Ik ben vader van een prachtige meisje van 4 en ik heb last van empathie (of wat ik denk te begrijpen als empathie).
    Als ik een kind in de emotionele moeilijkheden zie, krijg ik gewoon de hele lading aan gevoelens. Ik herleef iedere emotionele moment van dit kindje. Ik zie het gebeuren. Ik voel het pijn en emoties van hem/haar. Ik zie het net alsof het met mij gebeurt, of dat ik dit kind ben. Ik zie het door zijn ogen. Ik loop er alle in zijn situatie mogelijke gevoelens voor en na. Ik blijf maar denken wat en hoe zal het kind denken en welke beslissingen gaat hij/ zij nemen. Wat gaat hij voelen over een tijdje, wat voor gevolgen heeft het voor zijn karakter, zijn persoonlijkheid. En ik wordt uiteidelijk er emotioneel kapot van. En al dat “pracht” is alleen als het om welke kind dan ook gaat behalve mijn eigen dochter.

    Ik hou van mij dochter zielsveel, maar ik kan me niet in haar inleven. Net alsof er een glazen muur tussen zit. Wij hebben goede relatie. Natuurlijk het is afwisselend. Ik ben in haar ogen, denk ik net als in vele andere gezinnen een strenge vader. Maar ook eentje die soms gek doet en laat haar lachen. ook een stoere vent. En zij gaat beslist als zij groter wordt alleen met mij trouwen. Wij spelen, lezen, kijken en doen van alles en nog wat samen. Natuurlijk niet genoeg naar mijn mening. Wij houden van elkaar. Toch, hebben we minstens een keer per dag ruzie. En die probeer ik te vermijden door haar gevoelens te begrijpen. Haar gedachten te ontrafelen. Door mij in haar in te leven, zo als ik gewent ben met mijn reacties op anderen. En het gaat voor geen meter. Het gaat gewoon niet. Ik begrijp helemaal niet waarom zij op dat moment zo handelt of reageert. Natuurlijk de gevoelens van anderen zijn ook maar mijn bedenksels. Ik heb ze nooit nagetrokken of geverifieerd maar het lukt me meestal goed te voorspelen / analyseren waarom desbetreffend kind zich zo gedraagt of reageert. Niet met mijn dochter. Ik miss iets. Ik doe iets verkeerd. Maar wat?

    Fuuuf…Over empathie gesproken, he? 🙂 Ben ik een vader dat het af laat weten? Hoe leer / ontwikkel je empathie? U suggereert dat het kan. Help. Leer ons. Vertel.

    1. Hallo betrokken vader, Bedankt voor je open reactie. Zonder dat ik het allemaal wil psychologiseren (en ik wil ook helemaal niet het idee geven dat ik het allemaal weet), lijkt het alsof jouw dochter bij jouw ergens een pijn raakt die eigenlijk van jezelf is. Zeg maar, zij raakt jou ergens op een plek waar jij als kind bent geraakt. Dat zou je misschien eens kunnen onderzoeken. Omdat dat lastig is om dat in je eentje te doen, zou je daar hulp bij kunnen vragen.
      En uit je reactie blijkt in ieder geval niet dat je het af laat weten; je bent op zoek en dat is altijd mooi om te zien.
      Succes ermee, Marianne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>