«

»

nov 25

Bericht afdrukken

Co-ouderen, maar wel met oppas

Is het wel een goed idee als ouders kiezen voor 50/50 co-ouderschap na de scheiding, terwijl er tijdens het huwelijk geen sprake was van een gelijke verdeling van de zorg? Als ouders het er echt over eens zijn en goed kunnen overleggen, is het niet zo’n probleem, dan zullen ze er wel hun best voor doen om het te laten lukken. Lastiger wordt het als een van de twee (meestal de vader) wel co-ouderschap wil en de ander niet (meestal de moeder). Dit onderwerp kan uitmonden in een vechtscheiding. Soms stemt de moeder onder druk van de vader in met co-ouderschap, om de lieve vrede te bewaren.

Nieuwe kansen?

Moet je alles zoveel mogelijk bij het oude willen houden of worden er door een scheiding nieuwe mogelijkheden gecreëerd? Ik hoor ook regelmatig van vaders dat ze altijd meer hadden willen zorgen, maar daar tijdens het huwelijk de kans niet voor kregen omdat moeder de zorg naar zich toe trok. En is het misschien zo dat hetgeen tijdens het huwelijk niet kon, na een scheiding misschien ineens wel anders kan? Minder werken, bijvoorbeeld, het blijkt na een scheiding ineens wel te kunnen (soms tot ergernis van moeders).

De Scheidingsonderzoeker

Ed Spruyt zegt er in Het Grote Co-ouder Doe Boek  van Petra Vollinga over:

Maar al te vaak zie ik uitwonende ouders, tja, dat zijn nou eenmaal meestal vaders, die per se willen co-ouderen, maar dan vervolgens steeds een oppas inschakelen omdat ze moeten werken. Dat is geen co-ouderen. Je moet er gewoon reëel in zijn. Hoe was de taakverdeling binnen het huwelijk? Deed vader ook zijn deel met de kinderen, dan kun je dat na de scheiding gewoon voortzetten. Maar was vader altijd aan het werk en bemoeide hij zich niet echt met de kinderen, dan kun je niet verwachten dat zoiets na de scheiding ineens totaal verandert. Ik vind dat je in zo’n geval niet moet willen co-ouderen.

De kinderrechter

Nanneke Quik-Schuijt in hetzelfde boek:

Ouders hebben gelijkwaardige rechten en plichten in de opvoeding en zijn in die zin gelijkwaardig ja, maar dat heeft geen gevolgen voor de verdeling van de zorgtaken. Dat is binnen een huwelijk toch ook niet zo? Dat je ongelijkwaardige ouders bent, als de één meer zorgtaken heeft dan de ander? En ik zie niet in waarom je de zorgregeling volledig om moet gooien als mensen gaan scheiden. Er verandert al zoveel voor een kind en dat moet dan ook nog wennen aan een vader die ineens de helft van de zorg wil hebben, terwijl hij eerst op zondag het vlees kwam snijden?

Wat vinden jullie?

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar ervaringen van ouders die de verandering van moeder als hoofdverzorger tijdens het huwelijk naar gelijke zorgverdeling na de scheiding hebben meegemaakt? Is dat te doen? En is het dan acceptabel als de vader gewoon door blijft werken en zijn zorgtaken over laat nemen door een oppas of een nieuwe vriendin?

Scheidingscafe

Deze blog is geïnspireerd op Het Grote Co-ouder Doe Boek van Petra Vollinga. Petra Vollinga is een van de sprekers op het Scheidingscafe dat op 11 december 2012 in Elst gehouden wordt.  Het thema is ‘Co-ouderschap’. Meer informatie: Scheidingscafe Arnhem Nijmegen

Meer blogs over co-ouderschap:

Co-ouderschap, een hype?

Wanneer co-ouderschap?

Co-ouderschap, wanneer niet?

We wilden co-ouderschap, maar nu niet meer….

Moe!

Rutten & Marianne Mediation/Echtscheiding Nijmegen
FacebookTwitterGoogle+LinkedInRSS

Permanente koppeling naar dit artikel: https://echtscheidingnijmegen.nl/verandering/co-ouderen-maar-wel-met-oppas.html

7 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Twitter: @Co_parent

    Belangrijke voorvraag is waarom ouders er tijdens het huwelijk voor hebben gekozen dat de man fulltime werkt en de vrouw parttime (of helemaal niet) en zij (overdag) meer zorgtaken op zich neemt.

    In de meeste gevallen liggen enkel financiële motieven aan die keuze ten grondslag, en wellicht ook de wens van de vrouw om gewoon minder te werken omdat dat toch financieel haalbaar is. Aangezien het tegenwoordig nog steeds de man is die het meeste verdient, is de inkomensdaling van het gezin nu eenmaal het kleinst als de vrouw minder gaat werken. Met de veronderstelde tegenzin van de vader om voor zijn kinderen te zorgen, heeft het veelal niets te maken. Dat de vader ook tijdens het huwelijk veelal geen interesse zou hebben in het verzorgen van zijn kinderen is een niet onderbouwde aanname. Waarom zou hij anders na de echtscheiding ineens wel uitgebreide zorgtaken op zich willen nemen?

    En niet is gezegd dat een fulltime werkende man per definitie aanzienlijk minder zorgtaken op zich neemt dan een parttime werkende vrouw. Misschien was hij wel degene die ’s morgens de kinderen wast en aankleedt, met hen ontbijt en hen naar school brengt. Mogelijk neemt hij het stokje ook weer over van de vrouw zodra hij na zijn werk thuiskomt. De vergelijking met de man die er alleen is om het vlees aan te snijden is in deze tijd toch wel misplaatst.

    En is het niet zo dat gedurende de tijd dat de kinderen overdag op school zitten – alleen t/m 4 jaar zijn ze thuis en daarna zullen de kinderen moeder overdag ook minder zien – de zorgtaken van de ouders niet moet worden overdreven? Dan blijft immers alleen de tijd na school (halverwege de middag) over.

    Kan altijd maar simpelweg gezegd worden dat een fulltime werkende vader, in tegenstelling tot een parttime of niet werkende moeder, aanzienlijk minder voor zijn kinderen zou zorgen? Dat lijkt me dus niet. En als dat al zo zou zijn, dan is het de vraag waarom dat niet op enig moment zou mogen of kunnen veranderen. Net zo goed als de zorgverdeling tijdens het huwelijk drastisch kan veranderen – bijv. de moeder gaat meer werken, de vader wordt ontslagen en zit daardoor thuis, de kinderen gaan naar school – kan een dergelijke verandering ook na een echtscheiding plaatsvinden. Alleen in dat laatste geval wordt het – ten onrechte – als bedenkelijk gezien. Maar in beide gevallen zullen de kinderen moeten wennen aan de verandering. En een verandering waarbij de betrokkenheid van vader bij zijn kinderen wordt vergroot, lijkt mij niet direct een slechte ontwikkeling voor de kinderen. Integendeel.

    Als vaders in een echtscheiding zien aankomen dat ze ineens een stuk minder met de kinderen samen zullen zijn, of misschien dan pas het belang van ook de vaderlijke zorg voor de kinderen inzien, dan moet het ook mogelijk zijn voor vaders om meer zorgtaken op zich te nemen. De wetgever heeft inmiddels een gelijkwaardig ouderschap als basisprincipe vastgelegd, en terecht. Maar het zijn vooral moeders die co-ouderschap dan toch koste wat kost willen tegenhouden. Dan komt het simpele argument dat de vaders er tijdens het huwelijk ook minder waren en de kinderen die verandering er niet bij zouden kunnen hebben. Ik zou zeggen, kinderen kunnen ook zonder echtscheiding grote veranderingen voor de kiezen krijgen, waarmee dan kennelijk niets mis zou zijn, en ze kunnen een dergelijke verandering na een echtscheiding beter maar in een keer doormaken i.p.v. steeds een stapsgewijze uitbreiding van de omgangsregeling. Een betrokken vader die er veel voor zijn kinderen is, lijkt mij juist ook een positieve verandering voor kinderen na een echtscheiding. De kinderen hebben in zo’n situatie toch al het gevoel dat de ouders vanwege hen uit elkaar zijn gegaan. Door co-ouderschap benadrukken beide ouders juist dat ze er allebei voor hen willen zijn en dat het dus niet aan hen heeft gelegen.

    En terwijl ook fulltime werk van vader tijdens het huwelijk veelal een gezamenlijke keuze was met een financiële achtergrond, is fulltime werk na een echtscheiding vaak de enkele optie voor de vader. Hij moet er dan voor zorgen dat de kinderen het ook bij hem goed hebben, maar hij is dan wel een eenverdiener en moet in de meeste gevallen ook kinderalimentatie betalen om het welstandsniveau van de kinderen tijdens hun verblijf bij moeder op peil te houden. Dan is fulltime werk vaak geen keuze. Ook al zou een vader dan parttime willen werken, dat wordt niet mogelijk gemaakt doordat vele moeders dat simpelweg niet toestaan in die zin dat zij geen genoegen willen nemen met afname van zijn draagkracht (en kinderalimentatie), die minder werken tot gevolg heeft. En de rechter staat dan aan haar zijde en meent dan dat fulltime werk een keuze is geweest die de vader eenzijdig al tijdens zijn huwelijk voor de rest van zijn leven heeft gemaakt.

    Co-ouderschap is, na een volwaardig (niet-gebroken) gezin, de second best gezinssituatie. Laten we niet meer doen alsof vaders er niet voor hun kinderen willen zijn en alleen maar behoefte hebben om fulltime te werken. Fulltime werk is veelal tijdens het huwelijk door beide partners besproken en gekozen, en dat is geen keuze voor het leven geweest, ongeacht of ze als ouders uit elkaar gaan of niet. Wel leven niet meer in de jaren ’50. En al zou het huwelijk wat ouderwets zijn ingericht, dan zou het nooit te laat mogen zijn voor een verandering ten goede. Een goed voor zijn kind zorgende vader is toch wat we allemaal graag zouden willen zien? Daarvoor zou het nooit te laat mogen zijn.

    Co_parent

  2. Marleen van Woerkom

    Het zijn niet alleen de zorgtaken die je dan opeens moet ‘delen’ maar ook de zorgzaken. Ik was altijd degene die alles omtrent de kinderen regelde. Trok het ook naar me toe maar kreeg het ook allemaal op mijn bord toen mijn ex-vriend zelf in een persoonlijke crisis kwam. Hij vertrouwde volledig op mijn kennis en kunde over de kinderen en liet volledig los. Hij was er wel maar deed niet zoveel met de kinderen of voor de kinderen. Moeilijkheden op school, huiswerk, kleding, dokter, tandarts kortom alles regelde ik. Toen hij uit zijn crisis kwam, zag hij het met mij niet meer zitten, vertrok en eiste dat de kinderen de helft van de week bij hem zouden zijn. Voor de kinderen heb ik gestemd. Zij zijn gek op hun vader en hij is ook lief en leuk. Alles wat ik nu vind of wil voor de kinderen trekt hij in twijfel en vaart hij zijn eigen koers. Op zich prima ware het niet dat hij niet wil overleggen en zijn koers vaak haaks op de mijne staat met als gevolg dat de kinderen heen en weer getrokken worden. Ik moet ze ten eerste al de halve week missen en hij onderneemt of niks of net hetgeen ik niet wil of goed vind. Het is goed dat hij het wil maar ik word aan de kant geschoven en moet zomaar loslaten. Bijkomstige vervelende noot: toen hij bij ons wegging was opeens mijn beste vriendin voor mij niet meer bereikbaar. Raad eens van wie hij nu adviezen krijgt? Extra pijnlijk. Hoe redelijk co-ouderschap ook klinkt. Van mij hoeft het niet lks je niet gewoon vriendschappelijk met elkaar kunt overleggen, sterker nog, er is dan volgens mij geen sprake van Co.-ouderschap maar gewoon van twee ouders die alletwee een eigen koers varen. Ik vind het lastig om steeds met hem mee te moeten laveren. Ik doe dat omwille van de kinderen maar soms met zo veel tegenzin dat de kinderen daar volgens mij ook last van hebben. We zijn er nog niet en ik weet ook niet waar dit toe leidt
    Marleen

    1. RR

      Moet hij dan altijd met jou mee laveren, of is er bij jou ook ruimte?

  3. jenneke

    Marianne,

    U bent scheidingsmakelaar? Als ik uw berichten lees, denk ik niet dat u positief overkomt bij de moeder! U heeft uw mening al klaar. Ikzelf heb nu die ervaring als moeder, gedwongen in co-ouderschap, omdat volgens de rechter, die zijn mening opmaakt uit “stukken”, beslist voor een gezin wat goed zou zijn voor de kinderen.

    Moeder wordt uit huis gezet en zoekt maar uit waar ze slaapt! Want beiden ouder hebben “recht ” op de zorg?

    Het feit dat een moeder letterlijk op straat wordt gezet uit een gezamenlijke woning, terwijl de partner een onderkomen huurt, waar kinderen niet kunnen overnachten, wordt door het verweer van de vader, benadeeld.
    Terwijl voor de scheiding de zorg hoofdzakelijk bij de moeder lag.

    Wat denkt u dat dat met de kinderen doet? Als mijn kinderen iets akeligs meemaken, roepen ze mama!
    Tuurlijk, ik zou niet willen dat de kinderen hun vader niet zien! Maar vaders hebben nou eenmaal niet het sociaal-emotionele pakket / inlevingsvermogen van een moeder.

    Het feit dat u al pleit dat u co-ouderschap toejuicht, met 2 verschillende opvoedingen, met kinderen als tussenschakel, is voor de ontwikkeling voor de kinderen funest. Ik als leerkracht basisonderwijs, zie meerdere “gevallen”, waarbij kinderen heen en weer geslingerd worden tussen 2 ouders.

    Waar ik voor zou pleiten is, gesprekken van de rechter alleen met de ouders. Nu mag een ouder in de rechtzaal niks zeggen en is zij / hij afhankelijk van de advocaat en van de rechter.

    Als laatste wil ik opmerken dat je nooit 1 lijn kunt aanhouden. Ieder heeft een eigen reden om te scheiden! Scheer niks over 1 kam. En het zou waardevol zijn om toch ervaringen van kinderen mee te nemen.

    Tegenwoordig is het” in” om de vader te profileren. Alsof het mode is…….Maar het gaat nog steeds om het welbevinden van de kinderen.

    1. Hallo Jenneke,
      Bedankt voor je reactie. Wel interessant dat je mijn blog leest als een pleidoor voor niet-zorgende vaders en co-ouderschap. De citaten die ik aanhaal zeggen eigenlijk allebei dat je wel degelijk moet kijken naar de zorgverdeling tijdens het huwelijk. Ik vraag me in deze blog juist af hoe het bevalt; co-ouderschap terwijl de moeder altijd de hoofdverzorger was. In jouw geval is het dus duidelijk niet in overeenstemming met waar de kinderen aan gewend waren en het was ook duidelijk niet jouw keuze. Ik denk ook dat de slag van ‘gelijkwaardig ouderschap’ naar ‘is gelijk aan co-ouderschap’ te snel gemaakt wordt door advocaten en rechter. Vandaar ook de vraag wat jullie ervaringen hiermee zijn.
      En of het horen van kinderen en van de ouders afzonderlijk de oplossing is…..?

  4. chantal

    Mijn ex en k liggen in scheiding.
    In ons huwlijk keek hij nooit tot amper naar de kleine om tenzij het echt niet anders kon als ik even weg wilde. Menneer vond de drank fles belangrijker en de playstation.
    Nu wilt hij opeens co ouderschap en hij eist dit om mij te willen pakken dat zijn zijn leyterlijke worden. Hij kan alleen co ouderen door middel van zijn nieuwe vriendin zij zou een grote rol krijgen en k ben het daar niet mee eens co ouderen is een gelijke verdeling van ouders en niet van een evt nieuwe partner? In hoevere kan mijn ex het toch voor elkaar krijgen? Mag hij zijn nieuwe relatie daarvoor gebruiken en hoe kijkt een rechter daar tegenaan?

    1. Dit lijkt me geen goede basis voor co-ouderschap; een voorwaarde is toch wel dat ouders enigszins met elkaar kunnen communiceren en dat je zelf je kind op kunt vangen. En ik neem aan dat een rechter dat ook niet zal vinden (maar helemaal zeker kun je nooit zijn over uitspraken).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>